ในยามที่ชีวิตใครบางคน…ถูกซัดเซซวน จวนเจียนหมดไฟฝัน…คล้ายคนไร้เข็มทิศ …
ไม่รู้แห่งหนที่จะเยื้องย่าง…บางครั้งอาจถึงคราที่ต้องพึ่งพาสายลม…
ให้หอบหิ้วนำพาวิญญาณอันไร้เรี่ยวแรง เดินทางสู่ดินแดนใดสักแห่ง…
หวังว่า…นั่นอาจเป็นวิธีเยี่ยงคนไร้ปัญญาจะพึงกระทำได้…แม้มันไม่ใคร่จะถูกวิสัย
แต่ก็อาจจำเป็นที่จะต้องปล่อยปละ ให้เวลาและระยะทาง…เป็นไปเช่นนั้น…
เพื่อสลัดความหนักอึ้งของคราบชีวิตอันแสนสับสน…ให้เข้าใจอะไรบางอย่างได้ดีขึ้น…
ที่ปลายกังหันเข็มทิศลม…ที่ชี้นำพา…
อาจทำให้ใครบางคนนั้นพบคำตอบ…ก็เป็นได้ ! หวังเช่นนั้น…
17 พฤษภาคม 51
imaim
When you say something about wind, it’s always make me think about home, sand and beach.