“บ่อยครั้ง…ยามที่ตื่นขึ้นมา เรากลับพบว่า…เรายังมีชีวิตอยู่…
มีหลายคำถาม? ที่เรายังตอบตัวเองไม่ได้…
มีหลายหน ที่พยายามหลบหน้าผู้คน เพื่ออยากอยู่เงียบๆ เพียงลำพัง
หลายเรื่องราว ยังคงเดิน(สวน)ทางกับเวลาที่เหลือน้อยลง…
นกบางตัว…จับจองพื้นที่ ขับขานเสียง ที่ปลายกิ่งไม้แห้งตรงมุมสวน
มันสื่อสารว่าอะไร? ด้วยเหตุใด? ไม่อาจแน่ชัดในแง่มุมที่เรารู้…
มันอาจเปล่งเสียง เพื่อบ่งบอกถึงอาณาเขต หรือทายทักสิ่งใดสักอย่างเป็นแน่…
หรือหาไม่? มันก็อาจพร่ำเพ้อ ถาม-ตอบตัวเอง เยี่ยงที่เราเป็นอยู่…
ชีวิต…(อาจ)ไม่ต่างกัน ตรงที่ยังมีลมหายใจอยู่…
แต่จะอยู่เพื่อสิ่งใด? และอย่างไร? นั่นก็เป็นอีกเรื่อง…
…อยู่ที่เราตอบโต้กับคำถาม…(ที่ไม่จำเป็นต้องตอบ)…ด้วยความเป็นไป…(เช่นไร?)”
บ้านพักแม่ริม / ยามสาย…๙ มิถุนายน ๕๑
imaim
ตามเสียงนกที่ตามท่านอิ่มไปส่งเสียงถึงบ้านท่านดินมา
ฟังไม่ทันได้ศัพท์นึกว่าเป็นนกกระจอกที่พากันสนทนาเรื่องการปรับตัวของมัน
ทว่าเมื่อฟังใกล้ๆ จึงได้รู้ว่าเสียงนั่นคือ “นกภายในของท่าน”
ไม่ทราบว่าท่านอิ่มเคยอ่าน “นกที่ไม่มีเสียง” ของวชิราไหม
ข้าเจ้าชอบหนังสือภาพเล่มนี้นัก