จำได้ว่า…เมื่อครั้งเยาว์วัย มักรู้สึกตื่นเต้น (ประสมความใคร่รู้) ยามที่เห็น…รุ้งตัวอ้วนหลากสี ทอดเส้นแสง ยาวข้ามทุ่งหญ้าไปสุดที่ชายป่าใกล้บ้าน… รู้สึกเสมอว่า…โลกเรามหัศจรรย์ดีแท้…

มีอยู่หลายหน ที่เผลอเฝ้ามอง…รุ้งกินน้ำ…จนมันค่อยๆจางหายไป…ด้วยความสงสัยว่า เจ้าเส้นโค้งๆหลากสีนั้น…มันมากินน้ำจริงหรือ? และมันหิวมาจากไหน? ถึงชอบกินน้ำตอนหลังฝนตก…

จนวันหนึ่ง พอถึงชั่วโมงวิทยาศาสตร์ จึงรู้ว่าตามหลักการและเหตุผล…มันคือปรากฏการณ์ธรรมชาติ ที่เกิดจากการหักเหและสะท้อนของลำแสงในหยดน้ำ…ในวินาทีต่อมา…พลางเลิกถามไถ่ถึง ความสงสัยอีกมากมายที่เกี่ยวกับ “รุ้ง” …เมื่อยามนั้น…ที่วิทยาศาสตร์อธิบายคำตอบได้ชัดเจนกว่าความสงสัยในจินตนาการ…

เวลาผ่านไป…ช้าบ้าง เร็วบ้าง ตามวันและวัย ที่เผชิญ…ที่รู้สึก…เรื่องของรุ้งกินน้ำ จึงคล้ายเป็น จินตนาการวัยเด็ก ที่เราแอบเก็บซ่อนมันไว้ในกล่องสังกะสีใต้เตียง…มีอยู่หลายครา ที่มองเห็นมันแต่เพียงผ่าน…ไม่ค่อยสนใจ ใคร่กลับมาเปิดมัน…ว่าข้างในนั้น…เก็บความรู้สึกอะไรไว้…?

……………………………………………….

ยามเย็น…หลังสายฝนเทกระหน่ำ…แสงแดด ทะลุผ่านม่านเมฆสีทะมึนหมอง มองออกไปนอกหน้าต่าง… ปรากฏเส้นโค้งๆหลากสี อีกครา…เหตุใด ? มันจึงงามตายิ่งนัก! นานแล้วกระมัง ที่ไม่ได้ตั้งใจรื้อหาความรู้สึกในกล่องสังกะสี…

ม่านชัตเตอร์ถูกปิดลงพร้อมบันทึกความทรงจำตรงหน้า… ด้วยหวั่นใจ ว่าเราจะเผลอลืมภาพที่เห็น…ไว้ที่ไหนสักแห่ง? …จะเป็นตรงเส้นขอบฟ้า…ตรงนั้น! หรือในกล่องสังกะสีลายการ์ตูนขอบสนิม…? มันก็คือสิ่งที่เรามักหลงลืม…ยามเมื่อเราเติบโตขึ้น…ด้วยโลกของเหตุผล

…เสียงเพลงบางเพลง…ดังขึ้นในความรู้สึก พลางไถ่ถามถึงหัวใจ…ว่ายังพอมีพื้นที่เล็กๆให้เด็กคนนั้น…ได้วิ่งเล่น ได้มีเวลานั่งมองดูรุ้งกินน้ำ…จนกว่าจะจางหายไป เหมือนเมื่อครั้งวันวาน…จะได้อีกไหมหนอ ? …

๑๐ มิถุนายน ๕๑ / บ้านพักแม่ริม

………………………………………

เพลง : พื้นที่เล็กๆ – บอย ตรัย ภูมิรัตน์ >>

http://www.youtube.com/watch?v=zEzhxPQhoHo

…………………………………………………