………………………………………………………..

เคยคิดอยู่เสมอว่า มดคือสิ่งมีชีวิตที่ดิ้นรนและขวนขวายเป็นที่สุดในกาแล็คซี่…ไม่ว่าแหล่งอาหารจะวางอยู่ตรงมุมไหน? มันก็มักดั้นด้น หาจนเจอ… 

………………………………………………………. 

มีโอกาสได้เดินทาง กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดอีกครั้ง (มัวแต่อยู่ดงดอยนานแรมปี…) แทบไม่อยากเชื่อสายตากับสิ่งที่เห็น บ้านเมืองเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ… ตึกรามบ้านช่อง ร้านรวงต่างๆ ผุดขึ้นราวดอกเห็ดหน้าฝน…นึกจินตนาการ ทึกทักเอาว่า อีกประมาณสิบปี คงยากจะหาพื้นที่ว่างให้เผื่อจับจองเป็นอนุสรณ์ทางสายตา… 

ถ้ามองในแง่ดี นั่นก็เท่ากับว่า พื้นที่และระบบเศรษฐกิจเมือง มันตอบสนองต่อการดำรงชีวิตของผู้คนที่หลั่งไหลเข้าไปครอบครองอย่างเต็มประสิทธิภาพ (จนหลายคนเรียกมันจนติดปากว่า “ความเจริญ”) 

แต่ถ้าทะลึ่ง…ให้มองโลกในแง่ร้ายแล้วละก้อ…ดูเหมือนว่าจะมองเห็นสิ่งที่เรียกว่า “ปัญหา” หรือจุดบกพร่อง(จนพาลสลดใจ) เอาเสียมากมายเต็มลำเรือเชียว… 

เฮ่อ..อ จะบ่นดีไหมเนี่ย?  

ฮึ ! สักหน่อยเนอะ… 

…ในแง่ของ(คุณภาพชีวิต)ประชากร สารภาพตามตรง…ไม่แน่ใจว่ามีความสุขกันแค่ไหน? (กับการแสวงหา) แต่สิ่งที่เห็นชัดๆ คือ คนเยอะมากๆ จึงไม่แปลกที่ยากต่อการควบคุมเรื่องหลายเรื่อง เช่น ขยะเกลื่อนเมือง ป้ายโฆษณาสะเปะสะปะล้ำสายตา บ้านเรือนเบียดเสียดจนดูอึดอัด คูคลองที่เคยเห็น บางที่บางแห่งก็อันตรธานโดนถม ทำหมู่บ้านจัดสรร เสียหน้าตาเฉย (แต่นั่น มันก็เป็นสิทธิส่วนบุคคล) ฯลฯ……….. 

อืม…ม ยิ่งพล่าม มันยิ่งจุกทรวง เหมือนรักเอง ช้ำเองยังไงชอบกล… 

…………………………………………………… 

ยามที่งัวเงีย…ตื่นจากการเผลอหลับคาเปล ถึงแม้จะพบว่า เค้กกล้วยหอม มันร่อยหรอไปเกือบหมด ก็ยังพอทำใจได้ เพราะมด มันขนแค่พออิ่ม… 

แต่แปลก…ที่เรื่องบางเรื่อง ต่อให้ไม่หลับ…มันก็คล้ายๆกับยังคงฝันค้าง…ฝันร้ายซะด้วยสิ…พยายามทำใจอยู่นะ ว่ามันคงแค่ฝันไป…ฝันว่าตัวเองใจแคบ มัวยึดติด มองโลกแบบมีอคติ…มากกว่ามดนร่อง่องหรอไป ยังพอทำใจได้ เพราะมดมันขนแค่พออิ่ม… 

ฝันว่า คนเรารู้จัก “อิ่ม” พอๆกับมด (มั้ง?) 

………………………………………

บ้านพักแม่ริม / ๒๘ มิถุนายน ๕๑