วัน เดือน ปี จางหายไป พร้อมสายฝนในฤดูชีวิตที่ ๓๑…

หลายเรื่องราวที่ผ่านพบ…บ่อยครั้ง…ที่รู้สึกว่า มันคล้ายเป็นเรื่องโง่ๆ ที่เกิดขึ้นและสลายไปอย่างไม่หวนคืน เหมือนเช่นหมู่ก้อนเมฆที่ชอบเมียงมอง ตามประสาลมๆแล้งๆ…

……………………………………………………………….

 

 

สามสี่วันที่ผ่านมา…รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใช้ชีวิตอย่างคนจน(ตรอก)ทั่วไป…ไม่มีงาน(มากมาย) ไม่มีเงิน(มากพอ) ที่จะเสกบันดาลทุกสิ่งด้วยเงินทอง…มีแต่เรี่ยวแรงและจินตนาการเพียงหยิบมือ กับผืนดินตรงเชิงเขา ที่หวังสร้างอนาคตและฝากชีวิตไว้ ณ ที่แห่งนี้…

 

มือเริ่มระบมจากการขุดดิน (ทะ)เลาะก้อนหิน และเศษรากตอไม้

ผิวที่ไม่เคยขาวนวลกลับยิ่งคล้ำเพราะกรำแดดและเปียกปอนจากเหงื่อไคลสลับสายฝนในบางช่วง…

ซึ่งเป็นขั้นตอนเริ่มต้นของการปรับหน้าดินเพื่อเตรียมทำคานฐานรากบ้าน…

 

หลังจากที่เคยลองผิดลองถูกกับการสร้างบ้านดิน…ได้เรียนรู้ถึงศักยภาพของมือ-เท้าและเรี่ยวแรงตัวเอง…เมื่อคราที่เข้าร่วมกิจกรรมบ้านดินเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว…

จากวันนั้น…ชีวิตตัวเองก็เปลี่ยนแปลงไปค่อยข้างมาก ทั้งร้าย-ดีจากหลายแง่ หลากมุมมอง…

และการสร้างบ้านด้วยตัวเอง โดยพยายามพึ่งพาระบบทุนฯให้น้อยที่สุด…

นั่นก็เป็นอีกสิ่งหนึ่ง…ที่ยังคงฝังหัว มาจนถึงขณะนี้…

……………………………………………………………………

 

 

อาจพูดได้ว่า…นี่คือ (การพยายามสร้าง) “บ้านหลังแรกในชีวิต” ด้วยกำลังกายใจและทรัพยากรเท่าที่มี…

รู้สึกหัวใจพองโตอย่างกับคนที่มีกำลังใจ อย่างคนที่มีความรัก…

 

จำไม่ได้ว่า…เคยตอบตัวเองว่าอย่างไร? ยามที่ค้นหาความหมายของคำว่า “รัก” และก็ลืมไปแล้วว่า “บ้าน” หลังแรกในกระดาษที่วาดไว้ตอนเด็กๆ มันมีกี่ห้อง? มีใครอยู่ในนั้นบ้าง?

 

มารู้ตัวอีกทีก็ตอนนี้กระมัง…มันไม่ใช่ความรักในนิยาม…ไม่ใช่บ้านบนกระดาษ แต่มันเป็นความรู้สึกที่มีมากกว่าการมองเห็น…

 

ไม่อยากคาดหวังให้ไกลกว่านี้…ว่า “บ้าน”จะใช้เวลานานสักเท่าไร? และน่าอยู่ขนาดไหน? แต่อย่างน้อยก็ได้ลงสร้างไปบ้างแล้ว…ไม่ต้องติดค้างหนี้ฝัน…เสียดอกเบี้ยความรู้สึกให้ว้าวุ่นอีกต่อไป…

 

และขอบคุณสำหรับ(ยัย)เจ้าหนี้(ที่)รัก…ที่เชื่อมั่นในลูกหนี้อย่างผม…ผู้ซึ่งไม่มีบัญชีชีวิตการันตีรองรับใดๆ…นอกเหนือจาก… “ความรักและความดี”

 

ขอบคุณยิ่งนัก…

 

๑๑ กรกฎาคม ๕๑  “บ้านเพียงดิน”

 

……………………………………………………

แสนรัก – ศุ บุญเลี้ยง

http://oldsonghome.exteen.com/20070603/entry

อีกสักครั้งที่จะเอ่ยคำว่ารักอย่างมีความหมาย

ปลูกรักไว้ให้มันงอกงาม

โลกกว้างไกลขอมีมุมพักใจ

ขอสักที่มีใครเฝ้ารอ

อีกสักครั้งที่จะเอ่ยคำว่าบ้านอย่างมีความหมาย

โอบอุ้มไว้ในธรรมชาติ

บ้านใช่เพียงมีเสามุงหลังคา

แต่คุณค่าเกินความอุ่นใจ

แสนรักแสนห่วงใย

แสนรักแสนจะอบอุ่นในหัวใจ

แสนรัก เราจะปลูกเรือนรักหลังใหม่

แสนงดงามอยู่ในความรัก