เมื่อ 3 ปีที่แล้ว…ผมตัดสินใจจะตั้งรกรากอยู่แม่แตงอย่างจริงจัง ท่ามกลางเสียงคำถามว่า…แล้ว (มึง) จะอยู่ทำอะไร? และอย่างไร?
ผมได้แต่ตอบแบบกว้างๆ ไปว่า “ทำสวน !!!” ซึ่งสารภาพตามตรงว่า จินตนาการ ณ ขณะนั้น กับภาพที่ปรากฏวันนี้ มันค่อนข้างแตกต่างกันพอสมควร กับที่ดินที่ตัวเองและคู่ชีวิตร่วมกันสร้างมาด้วยสองมือล้วนๆ…(จากที่เนินเขาหัวโล้นและเต็มไปด้วยหินลูกรัง)
ในที่สุด…ผลของการรอคอยบางอย่างก็เริ่มเป็นผล ต้นไม้หลายต้น ที่ไม่คิดว่าจะเจริญเติบโตได้… มันก็ผลิดอก ออกผล อย่างเป็นทางการเสียที… ไม่ว่าจะเป็น นนทรี ตะแบกนา เฮลิโคเนีย รวมถึงจำปี หลังจากที่ก่อนหน้านี้ พืชผักสวนครัวทั้งหลายได้แสดงตัว ว่าสามารถมีชีวิตรอดและมอบรางวัลเป็นเสบียงขนาดใหญ่ให้กับการความพยายาม มาก่อนหน้านี้แล้ว…
นี่จึงเป็นความภูมิใจเล็กๆ (แต่ไม่ธรรมดา) อีกครั้ง…สำหรับคนที่ฝัน อยากจะมีบ้านเช่นผมและครอบครัว โดยเชื่อมั่นว่า อย่างน้อยๆ มันก็เป็นความสุขที่เราต่างยอมรับ และไม่เคยผิดหวังที่จะรอคอย หากได้ลงมือทำมันด้วยความเชื่อร่วมกัน…ท่ามกลางความผันแปรของโลกภายนอกที่เราพยายามหลีกหนี !!!
)
