ในปี 2549 … ผมมีโอกาสได้เข้าร่วมโครงการ “In SIGHT Out! Project” ในฐานะของ Photo Trainer เพื่อสอนให้เด็กๆ หลายคน ที่เขาหลักและหมู่บ้านน้ำเค็ม จังหวัดพังงา ได้เยียวยาความรู้สึกผ่านการถ่ายภาพและเขียนหนังสือ หลังจากที่สึนามิได้คร่าชีวิตและพัดพาเอาความโศกเศร้าให้กับผู้คนในแถบชายฝั่งอันดามัน
จำได้ว่า เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่ผมได้มีโอกาสเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการสื่อสาร โดยเฉพาะกับเด็กๆ…ทำอย่างไร? ที่จะให้เขาเหล่านั้นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลายคนยังคงกลัวทะเล หลายคนยังไม่ลืมภาพความเสียหาย (รวมถึงผม… ในฐานะที่เป็นคนภูเก็ตและอยู่กับเหตุการณ์ในครั้งนั้นด้วย)
แต่สุดท้าย…ความกลัวเหล่านั้น ก็ค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย… จนกลายเป็นความทรงจำดีๆ เข้ามาแทนที่
พวกเราต่างมีช่วงเวลาที่มีความสุขจากการถ่ายภาพ การเขียนความรู้สึกลงบนกระดาษ รวมถึงการสนทนา พูดคุย และหัวเราะ ไปด้วยกัน
และนั่น…ก็คือ ทะเลที่ผมยังคงคิดถึง…เป็นพิเศษ
เพราะมันมีมากกว่าคลื่น…. มันเต็มไปด้วยความทรงจำที่ทำให้เรายิ้มได้เสมอ! 
คิดถึงนะ “อันดามัน”
