ผมไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเจ้าเต้าหู้ หมาสุดเลิฟที่อยู่ด้วยกันมา 3ปีกว่า หมาผู้ทรงพลังและไร้เหตุผลอย่างกับคาวีพระเอกตัวร้ายในเรื่องสวรรค์เบี่ยง ถึงการเป็นหมาผู้ดี อย่างชาวหมาตัวอื่นเขา…(ถ้ามีเวอร์ชั่นละครหมารับรองผมจะรีบส่งเข้าไปแคสติ้งทันที)  

ทุกๆเช้าประมาณเจ็ดโมงกว่าๆ ไม่ว่าอากาศจะเป็นเช่นไร หรือเจ้าของมันเพิ่งจะดูฟุตบอลยูฟ่าจบตอนรุ่งสาง มันก็จะปลุกด้วยการบ่นในลำคอ แกล้งทำเสียงหาวเสียงดังๆ แต่ถ้าเรายังไม่ตอบรับ มันก็จะเห่าขึ้นมาเสียดื้อซะงั้น ตกใจตื่นทุกทีไป เพื่ออะไรนะเหรอ…ฮึ! ฮึ! พามันไปเดินเล่นแถวชายทุ่ง พามันไปปลดทุกข์ ร่วมๆก็ประมาณครึ่งชั่วโมง เป็นอย่างนี้มานานจนรู้สึกว่าผมเป็นเบี้ยล่างอย่างกับนางทาสก็ไม่ปาน เฮ้อ…เนี่ยอ่ะน้า…อ่านในการ์ตูนแล้วรู้สึกชอบฝังใจเลยเก็บตังค์ไปซื้อมาเลี้ยง โอ้แม่เจ้า ถ้ามีลูกมีหลาน เหลนโหลน ให้ย้ำเอาไว้เลย ว่าถ้าอยากเลี้ยงคุณน้องหมาบูลเทอเรีย ต้องอดทนและเข้าใจมันเป็นอย่างมาก “ดื้อ ด้าน อึด (ขี้)เล่น…แรง กินจุ กวนทีน เข้าใจยาก แอ๊บแบ๊วบางเวลา” นี่แหละ คอนเซ็ปเขาล่ะ (เอ่อ…ฟังไปฟังมามันก็คล้ายกับนิสัยเรานี่หว่า…)

จำได้ว่าตอนมันเด็กๆ วันหนึ่งทะลึ่งมีแมลงสาบ(ปีเตอร์)หลุดเข้ามาในบ้าน เต้าหู้ มันก็วิ่งไล่ต้อนจน…สุดมุมห้องหนังสือ แต่แล้วมิวายปีเตอร์จนตรอกก็ยังหาทางหนีจนได้ด้วยการมุดเข้าซอกเล็กๆของตู้หนังสือ…เหมือนว่าจะรอด(เหรอ?) มันเฝ้าอยู่ตรงนั้นทั้งวันทั้งคืนโดยที่เราไม่เอะใจ ตื่นเช้าขึ้นมา…โอ้สวรรค์เบี่ยง! เวรกรรมครับ รูเบ้อเริ่ม…เลย ตู้หนังสือถูกขุดเป็นอุโมงค์โดยฝีมือหมาหน้าตาแอ๊บแบ๊ว…ด้วยเหตุผลข้อเดียวของมัน คือ ก็หนูจะเอาอ่ะ แค่ปีเตอร์ตัวนึงเท่านั้น เวรกรรม!!! นั่นคือวีรกรรมเริ่มต้นของเต้าหู้ นับจากวันนั้น จนวันนี้…จนไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง… ผม(เซ็ง!จน)ชินแล้วครับ

ที่เล่ามาทั้งหมด เพราะว่าแค่อยากบอกถึง บรรดาใครต่อใครที่รักสัตว์(แบบพอเป็นพิธี) ได้เข้าใจไว้ก่อนจะเลี้ยงสิ่งมีชีวิต”บูลเทอเรีย” ว่าอย่าเอาความรู้สึกมาเผชิญกับความจริง…เหมือนที่ใครหลายชอบทักผมเวลาพามันไปเดินเล่น “อุ้ย หมาน่ารักจังเลย…ดูท่าทางขี้เล่น…อยากได้พันธุ์เนี่ย …พันธุ์อะไรค่ะ? “ฮึ ฮึ พันธุ์หมาบ้าและพันธะชัดๆ!!

เฮ้อ…เอาอีกแล้วมันเห่าเรียกอีกแล้ว ต้องพามันไปเดินเล่นอีกรอบแล้วครับ ก่อนตะวันชิงพลบ…มันชอบชวนผมไปเดินเล่นที่ชายทุ่งไปดูพระทิตย์ลับเหลี่ยมเขากับมองสองต่อสองทุกทีไป…เฮ้อ โรแมนตินไหมล่ะ? หมาผู้ดีของผม!

……………………………………………………………….

ปล.ภาพข้างบนไม่ใช่ภาพข่าวอาชญากรรมนะครับ เป็นเจ้าเต้าหู้นอนหลับหมดสภาพ คารถซาเล้งคันโปรดพร้อมกับหมอนเน่าๆ(สังเกตได้จากคราบน้ำลายนานนับปี) หลังจากไปเดินเล่นชายทุ่งตามกิจวัตรประจำวัน

วันไหนว่างๆจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะครับ เกี่ยวกับเจ้าเต้าหู้ เรื่องมันเยอะ เป็นกระบุง! และที่สำคัญ “ไอ้หู้ กูรักมึงว่ะ!!”