“The camera is an instrument that teaches people how to see without a camera.”

Dorothea Lange "โลกทั้งใบ ไม่ได้สวยงามในทุกเรื่อง… แต่ก็ไม่น่าชิงชัง เกินกว่า "ชีวิต" จะค้นพบ "ความสุข" จากบางแง่มุม…" >> โอ๋ อิ่มเอม

การเป็นหมา(ผู้)ดี…

ผมไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเจ้าเต้าหู้ หมาสุดเลิฟที่อยู่ด้วยกันมา 3ปีกว่า หมาผู้ทรงพลังและไร้เหตุผลอย่างกับคาวีพระเอกตัวร้ายในเรื่องสวรรค์เบี่ยง ถึงการเป็นหมาผู้ดี อย่างชาวหมาตัวอื่นเขา…(ถ้ามีเวอร์ชั่นละครหมารับรองผมจะรีบส่งเข้าไปแคสติ้งทันที)  

ทุกๆเช้าประมาณเจ็ดโมงกว่าๆ ไม่ว่าอากาศจะเป็นเช่นไร หรือเจ้าของมันเพิ่งจะดูฟุตบอลยูฟ่าจบตอนรุ่งสาง มันก็จะปลุกด้วยการบ่นในลำคอ แกล้งทำเสียงหาวเสียงดังๆ แต่ถ้าเรายังไม่ตอบรับ มันก็จะเห่าขึ้นมาเสียดื้อซะงั้น ตกใจตื่นทุกทีไป เพื่ออะไรนะเหรอ…ฮึ! ฮึ! พามันไปเดินเล่นแถวชายทุ่ง พามันไปปลดทุกข์ ร่วมๆก็ประมาณครึ่งชั่วโมง เป็นอย่างนี้มานานจนรู้สึกว่าผมเป็นเบี้ยล่างอย่างกับนางทาสก็ไม่ปาน เฮ้อ…เนี่ยอ่ะน้า…อ่านในการ์ตูนแล้วรู้สึกชอบฝังใจเลยเก็บตังค์ไปซื้อมาเลี้ยง โอ้แม่เจ้า ถ้ามีลูกมีหลาน เหลนโหลน ให้ย้ำเอาไว้เลย ว่าถ้าอยากเลี้ยงคุณน้องหมาบูลเทอเรีย ต้องอดทนและเข้าใจมันเป็นอย่างมาก “ดื้อ ด้าน อึด (ขี้)เล่น…แรง กินจุ กวนทีน เข้าใจยาก แอ๊บแบ๊วบางเวลา” นี่แหละ คอนเซ็ปเขาล่ะ (เอ่อ…ฟังไปฟังมามันก็คล้ายกับนิสัยเรานี่หว่า…)

จำได้ว่าตอนมันเด็กๆ วันหนึ่งทะลึ่งมีแมลงสาบ(ปีเตอร์)หลุดเข้ามาในบ้าน เต้าหู้ มันก็วิ่งไล่ต้อนจน…สุดมุมห้องหนังสือ แต่แล้วมิวายปีเตอร์จนตรอกก็ยังหาทางหนีจนได้ด้วยการมุดเข้าซอกเล็กๆของตู้หนังสือ…เหมือนว่าจะรอด(เหรอ?) มันเฝ้าอยู่ตรงนั้นทั้งวันทั้งคืนโดยที่เราไม่เอะใจ ตื่นเช้าขึ้นมา…โอ้สวรรค์เบี่ยง! เวรกรรมครับ รูเบ้อเริ่ม…เลย ตู้หนังสือถูกขุดเป็นอุโมงค์โดยฝีมือหมาหน้าตาแอ๊บแบ๊ว…ด้วยเหตุผลข้อเดียวของมัน คือ ก็หนูจะเอาอ่ะ แค่ปีเตอร์ตัวนึงเท่านั้น เวรกรรม!!! นั่นคือวีรกรรมเริ่มต้นของเต้าหู้ นับจากวันนั้น จนวันนี้…จนไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง… ผม(เซ็ง!จน)ชินแล้วครับ

ที่เล่ามาทั้งหมด เพราะว่าแค่อยากบอกถึง บรรดาใครต่อใครที่รักสัตว์(แบบพอเป็นพิธี) ได้เข้าใจไว้ก่อนจะเลี้ยงสิ่งมีชีวิต”บูลเทอเรีย” ว่าอย่าเอาความรู้สึกมาเผชิญกับความจริง…เหมือนที่ใครหลายชอบทักผมเวลาพามันไปเดินเล่น “อุ้ย หมาน่ารักจังเลย…ดูท่าทางขี้เล่น…อยากได้พันธุ์เนี่ย …พันธุ์อะไรค่ะ? “ฮึ ฮึ พันธุ์หมาบ้าและพันธะชัดๆ!!

เฮ้อ…เอาอีกแล้วมันเห่าเรียกอีกแล้ว ต้องพามันไปเดินเล่นอีกรอบแล้วครับ ก่อนตะวันชิงพลบ…มันชอบชวนผมไปเดินเล่นที่ชายทุ่งไปดูพระทิตย์ลับเหลี่ยมเขากับมองสองต่อสองทุกทีไป…เฮ้อ โรแมนตินไหมล่ะ? หมาผู้ดีของผม!

……………………………………………………………….

ปล.ภาพข้างบนไม่ใช่ภาพข่าวอาชญากรรมนะครับ เป็นเจ้าเต้าหู้นอนหลับหมดสภาพ คารถซาเล้งคันโปรดพร้อมกับหมอนเน่าๆ(สังเกตได้จากคราบน้ำลายนานนับปี) หลังจากไปเดินเล่นชายทุ่งตามกิจวัตรประจำวัน

วันไหนว่างๆจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะครับ เกี่ยวกับเจ้าเต้าหู้ เรื่องมันเยอะ เป็นกระบุง! และที่สำคัญ “ไอ้หู้ กูรักมึงว่ะ!!”

3 comments on “การเป็นหมา(ผู้)ดี…

  1. fayjaa
    กรกฎาคม 23, 2008

    555+ นั่นท่านอนเรอะ

  2. Jimmie Trapeni
    เมษายน 28, 2011

    hey all, I was just checkin’ out this weblog and I really admire the premise of the article, and have nothing to do, so if anyone want to to have an engrossing convo about it, please contact me on AIM, my title is heather smith

  3. Prang
    กรกฎาคม 26, 2011

    คงกำลังฝันหวาน 55+

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

นำทาง

%d bloggers like this: