“The camera is an instrument that teaches people how to see without a camera.”

Dorothea Lange "โลกทั้งใบ ไม่ได้สวยงามในทุกเรื่อง… แต่ก็ไม่น่าชิงชัง เกินกว่า "ชีวิต" จะค้นพบ "ความสุข" จากบางแง่มุม…" >> โอ๋ อิ่มเอม

ยัย “โกโก้” เพื่อนหญิงฟันหรอ…

ความที่เป็นลูกคนเดียว…ตอนเด็กๆ จึงมักนั่งเล่นคลุกดินกลิ้งทราย ขลุกตัวอยู่ที่สวนหลังบ้าน เพียงลำพัง เป็นนิจ…พลางจินตนาการสมมติว่าเป็นโน่นเป็นนี่…ตามประสาเด็ก(โสด)ทั่วไป…

 

มีอยู่หลายหน ที่มักปีนป่าย ควานหาเศษกระป๋องนมเนย ถ้วยชามรามไหที่ก้นรั่ว ขอบหวิ่นแหว่ง บนหลังตู้เก็บสี มาเป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก นั่งเล่นขายของ เลียนแบบบรรยากาศตลาดนัดตรงที่ว่าการอำเภอ…หรือไม่ก็หาเศษไม้…ลูกมะพร้าวแตกหน่อ… ยางรถยนต์จากอู่ปากซอย (ไม่รู้ไปกลิ้งมาได้ไง?) เอามาสร้างเป็นศูนย์บัญชาการรบ… และสถานการณ์จำลองยอดฮิต ก็คือการแกล้งติ๊ต่างว่า เป็นพ่อ   เป็นแม่ หรือเป็นลูกอย่างเบ็ดเสร็จด้วยตัวเอง…พูดเอง เออเอง เป็นวรรค(เป็นเวร) ได้ทั้งวัน…

 

หลายครา…แม่มักย่องเดิน อย่างเงียบๆมา…จ๊ะเอ๋…ตั๊กแก… พลางถามไถ่ชีวิตประจำวันต่างๆเช่น…ลูกพูดอยู่กับใครเอ่ย? พูดว่าอย่างไรจ้ะ? …ผมไม่รู้ว่าหน้าตาตัวเอง…เวลาเจอคำถามแบบนี้ จะดูแอ๊บแบ๊วขนาดไหน?… แต่ผมก็มักตอบไปแบบเดิมๆ ว่าคุยอยู่กับเพื่อนค้าบ…บ อยู่ทุกครั้งไป… จำไม่ได้ว่าไอ้เพื่อนค้าบ…บ มันหน้าตาเป็นไง? และนอกนั้นยังมีเพื่อนชื่ออะไรอีก…คาดว่าคงตามแต่จะพบเจอรายวัน…บางทีก็อยู่ในดิน ลอยมากับก้อนเมฆ เป็นรูปบนฉลากขนม หรือกระป๋องนม…ทำนองนั้น

 

……………………………………………………

 

ไม่รู้ว่า…เริ่มแก่แล้วหรือกระไร? จึงจำชื่อเพื่อนสนิท(บัดดี้) ตอนสมัยประถมต้นไม่ได้…แต่ที่แน่ๆเธอเป็นเด็กหญิงฟันหรอ …U…U… ผมหยิกหยอง ตาโตกลมแป๋ว (ผิวสีคล้ายอย่างกับชาวเกาะ ที่จิตรกร”โกแกง”ชื่นชอบ)…บ้านเธออยู่ตรงหัวมุมใกล้ศาลเจ้า ตรงตลาดหมู่บ้าน… เธอมักพกกระติกนมใส่โกโก้ ไว้ทานแก้เซ็งตอนพักเที่ยง…พลางยัง มีน้ำใจแบ่งปันให้เสมอ ยามที่ถูกสายตาหรี่เล็กของผม มองกดดันอยู่ตรงหน้า…อิ๊ อิ๊🙂 เราสองคนจึงพลอยมีคราบรอยทางสีโกโก้ ติดตามแขนเสื้อ และชายเสื้อ เป็นเครื่องหมายมิตรภาพ…ติดกลับบ้านอยู่ร่ำไป…จนคาดว่า แม่น่าจะสงสัยว่า เอ่…ที่โรงเรียน เขาแจกเครื่องดื่มคลาสสิคอย่างนี้…ทุกวันเลยเหรอ? ใจดีจัง…

 

พอสิ้นฤดูร้อนของปีต่อมา…แม่พาผมไปตลาด…ผมพยายามมองหาบ้านไม้ ประตูบานเฟี้ยมหลังนั้น…มองหาเพื่อนสนิทฟันหรอ…ไม่มีวี่แววของประตู ที่เปิดอ้ารอต้อนรับผู้คน และผมก็ไม่เจอเธออีกเลย…นับแต่นั้น…

 

และ…เวลา…ก็ค่อยๆหนีระยะ ให้ความทรงจำของผมพร่ามัว…

 

………………………………………………..

 

หลายวันก่อน…ได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดอีกครา…ได้เข้าไปในห้องนอนเปื้อนฝุ่น…เห็นตู้ไม้ที่ใส่เสื้อผ้า พลางเห็นตัวเองในกระจกเงาหน้าตู้…รู้สึกว่าตัวเราสูงกว่าตู้ อยู่มากโข…นี่กระมัง…เหตุผลที่ลูกๆของเพื่อน เริ่มต่างเรียกว่า ลุง!… (เป็นคำพูดที่ไม่ค่อยเพราะ…เด็กต่ำกว่าอายุ 13 ควรได้รับคำแนะนำจากผู้ใหญ่ดีๆ คอยสั่งสอน)… ครั้นเปิดดูในตู้จึงพบว่าเต็มไปด้วยเสื้อผ้าหลากยุค หลายระยะทางชีวิต ที่ถูกพับจัดเรียงอัดแน่น…บางตัวถูกเหล่าแมลงแทะเล่นให้พอมีตำหนิ…บางตัวยังอยู่ในสภาพที่พร้อมใช้ สำหรับคนอีกมากมาย…นึกไปนึกมา ก็อยากจะเอาไปบริจาคให้ผู้ประสบภัยพิบัติ…จึงเริ่มลงมือคัดแยก ท่ามกลางกลิ่นและภาพลางๆในอดีต…พร้อมรู้สึกว่า ร่างตัวเอง ค่อยๆเล็กลง ตรงหน้ากระจกบานนั้น…

 

…เสื้อตัวล่างสุดในลิ้นชักตู้…เสื้อที่ไม่ได้เจอะเจอมานานเหลือเกิน…เสื้อตัวนั้นที่ทิ้งคราบรอยโกโก้จางๆไว้ต่างหน้า…เสื้อที่เราสวมใส่ในวันที่เราหัวเราะ ยามที่มีเพื่อนตัวเป็นๆคนแรก…เพื่อนที่เราลืมชื่อ…ถ้าให้ผมตั้งชื่อเธอใหม่…ในฐานะเพื่อนเก่า ผมคงตั้งชื่อให้หายคิดถึง…ว่า ยัย โกโก้ จะได้ชวนไปเล่นขายของ ไปติ๊ต่างว่าเป็นพ่อ เป็นแม่สมมติ…โอ้พ่อกาแฟ แม่โกโก้ คงเข้าทีไม่หยอก…

 

…ทำไมเขาไม่มีวันเพื่อนแห่งชาติ กันบ้างน้า… จะได้ตอกย้ำว่าโลกนี้ มันดีแค่ไหน ? ยามที่เรามีเพื่อน …(ไม่มีศัตรู)

 

บ้านพักแม่ริม / ๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๑ 

 

10 comments on “ยัย “โกโก้” เพื่อนหญิงฟันหรอ…

  1. ธุลีดิน
    มิถุนายน 18, 2008

    อา..นี่กระมังรำลึกความหลังจากโกโก้ที่ว่า..
    นี่หากแม่สาวน้อยตาฮิติคนนั้นมาเจอเข้า เรื่องราวคงชวนฝัน

    วันนี้เสร็จงานไวหรือท่าน?

    คารวะ

    ปล. ข้าพเจ้าวางกุญแจห้องเพ็นเฟรนส์ไว้ที่เก้าอี้นั่งเล่น มองหาดูนะขะรับเผื่อท่านอิ่มคิดเปิดเข้าไปนั่งเล่น ใช้กุญแจครั้งแรกทีเดียวหลังจากนั้นก็เปิดได้ตามปกติ

  2. เพลงพันวา
    มิถุนายน 18, 2008

    กรี๊ดดดดดดดดดดดท่านอิ่ม

    หลานท่านอ่อนวัยกว่าข้าเจ้าเพียงหกปี เช่นนี้แล้วข้าเจ้ามิบังควรตีตนเสมอท่านอีก

    เอาเป็น…ท่านลุง…น่าจะเข้าที

    โห…ปรกตินี่ช่างภาพเค้ามีแต่ “น้า” กันนะ ท่าทางท่านลุงจะเทพไม่เบา ได้เป็น “ลุง” ด้วย (ฮา)

    ยังหาหวานใจแม่โกโก้ไม่เจอ

    หลานให้ยืมเป็น “ลุงกาแฟ กับหลานโกโก้” ควงใจไปพลางๆ ก่อนดีก่เจ้า😀

  3. เพลงพันวา
    มิถุนายน 19, 2008

    จ๊ะเอ๋…

    ท่านดินว่าเข้ามาปลุกท่านไม่ได้
    ข้าเจ้าเลยมาดู

    สวัสดียามเช้า

    เมื่อคืนโกโก้ของท่านที่ข้าเจ้ากินก่อนนอนทำให้ได้พล็อตเรื่องสั้นใหม่
    นานมากแล้วที่ไม่ได้เขียนเรื่องจากแรงบันดาลใจ
    ด้วยปรกติเขียนจากแรงสั่นสะเทือนใจแทน (ฮา)

    เข้านี้จึงนำโกโก้ร้อนมาคาราวะพร้อมขนมครก

    ด้วยมิตรจิตมิตรใจ

  4. khun_aut
    มิถุนายน 19, 2008

    เออนะ ลุงอิ่ม (ฮา) …
    ผมเพิ่งระลึกชาติถึงปี้สาวทั้ง ๓
    ตามที่ “บันทึก” เอาไว้อ่าน(เอง) นั่น

    แม่เพลง เธอได้อินสไปร์ ไปเขียนเรื่องสั้น
    ส่วนผมได้อินทึเรีย ไปเขียนบล๊อก

    ลุงอิ่มทำบุญเยอะหนา หู้ก่ ??

    : )

  5. เพลงพันวา
    มิถุนายน 19, 2008

    เหรอคะ…เหรอคะท่านขุนอรรถ

    เช่นนั้นแล้วข้าเจ้าก็หวังใจให้ผลบุญส่งหนุนนำให้ท่านลุงอิ่มได้เจอแม่โกโก้ และให้เรื่องราวจบแบบ Happy Ending

    แต่…แต่…ว่าไปนะท่านนะ
    ข้าเจ้าลุ้นรักไอ้หนุ่มขับรสส่งผักกับสาวงามเมืองเหนือน่าจะง่ายกว่า (ฮา)

    อูย…ไปล่ะ…เพิ่งเขียนได้หน้าเดียว เดี๋ยวเขียนเสร็จไม่ทันออกไปดูหนังรัก “รัก-สาม-เศร้า”

  6. โอ๊ะโอ๋
    มิถุนายน 19, 2008

    ความทรงจำที่งดงามก็เป็นไออุ่นที่อดยิ้มไม่ได้ยามคิดถึงมัน และมันก็จะอยุ่กับเราในทุกที่ทุกหนที่เราย้อนคิดถึงเพราะมันอยู่ในใจเสมอ ^_^
    คิดถึงวันเก่าๆ

  7. ัคาปูชิโน่แก้วโต
    มิถุนายน 19, 2008

    เดินตามกลิ่นโกโก้มา
    กะจะซดโฮก ซดโฮก สักถ้วย

    แต่พอมาถึงกลับได้ดูหนัง “แฟนฉัน” ภาคโกโก้แทน
    5 5 5 5
    โรแมนติคตั้งแต่เด็กเลยนะ …”ลุง”

  8. เพลงพันวา
    มิถุนายน 19, 2008

    Only Time ของ Enya นะท่านอิ่ม

    http://www.naronk.net/uboard/play.php?&id=E181

    ข้าเจ้ากำลังฟังเพลงนี้ ขณะกำลังเขียน “บาปหวาน” อยู่นี้

    อยากหาของ Kitaro ให้ฟัง แต่มันอยู่คอมพ์หาอยู่ในระบบเครือข่ายของข้าเจ้าที่จะพาท่านไปฟัง

    เอาน่า…ฟังเอนย่าไปก่อน

    เดี๋ยวบ่ายๆ กลับมาหาให้ใหม่

    ไปล่ะ…จะรีบอาบน้ำออกไปดูหนังละ

    ปล.ข้าเจ้าชอบความหมายของเพลง ลองฟังดูนะๆๆ แล้วลองแปลดูนะๆๆ😀

    แว้บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

  9. ธุลีดิน
    มิถุนายน 19, 2008

    ฮ่า ฮ่า ลุงอิ่ม ฮ่า ฮ่า

  10. imaim
    มิถุนายน 19, 2008

    โธ่…สรุปแล้ว…
    แถวๆนี้มีแต่เด็กอายุไม่เกิน ๑๓ ทั้งนั้นเลยใช่ไหม? เนี่ย…พี่น้อง…ง …)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on มิถุนายน 18, 2008 by in 02 PEOPLE + THOUGHT / คือความคิดและผู้คนในความทรงจำ.

นำทาง

%d bloggers like this: