“The camera is an instrument that teaches people how to see without a camera.”

Dorothea Lange "โลกทั้งใบ ไม่ได้สวยงามในทุกเรื่อง… แต่ก็ไม่น่าชิงชัง เกินกว่า "ชีวิต" จะค้นพบ "ความสุข" จากบางแง่มุม…" >> โอ๋ อิ่มเอม

“ธรรมชาติและความเป็นแม่…ความรักที่เชื่อมโยงถึงกัน”

เรื่อง: โอ๋ อิ่มเอม / บทบรรณาธิการนิตยสาร M SOCIETY กรกฎาคม-กันยายน 2554

ระหว่างการเดินทางที่ไม่เร่งรีบในช่วงวันหยุดระยะสั้น ภาพของทุ่งนาและธรรมชาติอันเขียวขจี ค่อยๆ เคลื่อนตัวหายไปจากมุมหน้าต่างรถไฟซึ่งกำลังโบกมืออำลาบรรยากาศยามเย็นที่ฉาบด้วยแสงสีทองของดวงอาทิตย์ พร้อมกับเสียงสนทนาอันน่าประทับใจของแม่ลูกที่นั่งอยู่ฝั่งเบาะตรงกันข้าม ซึ่งคือสิ่งที่ผมยังคงจดจำได้ดีแม้เวลาจะผ่านไปหลายฤดูกาล โดยตลอดเส้นทางก่อนพลบค่ำ เด็กน้อยคอยพร่ำถามแม่ถึงสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาทักทายจากริมหน้าต่างรถไฟด้วยความใฝ่รู้ปนความไร้เดียงสาที่น่าขบคิด

แม่คะ นั่นต้นอะไรคะ? อ๋อ…นั่นต้นจามจุรีจ้ะลูก ตอนเด็กๆ แม่ก็ชอบเอาเสื่อไปปูนอนอ่านหนังสือใต้ต้นของมันเป็นประจำเลยล่ะ

>> แล้วทำไมมันมาโตอยู่กลางทุ่งนาได้ล่ะคะแม่? อืม… มันน่าจะเกิดจากเมล็ดที่นกกินเข้าไปแล้วมาถ่ายกองไว้ตรงแถวๆ นั้น และเมื่อฝนตก มันจึงค่อยๆ งอกออกมาเป็นต้นไม้ใหญ่อย่างที่เห็นนี่แหละจ้ะลูก

>> โอ้โห…จริงเหรอคะแม่ มันแปลกดีจังเลยคะ? มันเป็นเรื่องธรรมชาติน่ะลูก ก็เหมือนหนูนี่ไงที่ค่อยๆ ตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าหนู หรือแม่ หรือต้นไม้ หรือภูเขา แม่น้ำ ทุกอย่างเราค่อยๆ เปลี่ยนไปตามธรรมชาติ

>> เอ…แล้วธรรมชาติ มันเกี่ยวกับเราตรงไหนคะแม่? เกี่ยวสิจ้ะลูก ธรรมชาติก็เปรียบเหมือนแม่ของโลกใบนี้ และของทุกชีวิตเลย เช่นถ้าวันไหนอากาศร้อนมากๆ ธรรมชาติก็จะเสกให้มีฝนตกให้มีลมในเวลาต่อมา เพื่อช่วยให้อากาศเย็นลงไงล่ะจ้ะ ซึ่งก็เหมือนตัวแม่ไง เวลาหนูรู้สึกไม่สบายหรือตัวร้อน แม่ก็จะคอยเช็ดตัวให้หนู แล้วอีกสักพักหนูก็ดีขึ้นเอง นี่แหละคือความรักของแม่

>> อ้าว…แล้วทำไมบางครั้ง แม่ต้องตีหนูด้วยล่ะคะ แม่รักหนูเหรอคะเนี่ย? รักสิจ้ะลูก แม่ตีหนูเพราะหนูทำผิด แต่แม่ตีเพื่อให้หนูจำได้ว่า อย่าทำแบบนี้อีกจ้ะ ก็เหมือนธรรมชาติอีกนั่นแหละลูก บางทีการที่คนเราตัดต้นไม้หมดภูเขา ธรรมชาติก็เลยลงโทษด้วยการทำให้น้ำท่วมแบบรุนแรง นี่ก็เป็นการสอนเป็นการลงโทษให้รู้ว่า อย่าทำอะไรที่มันไม่ดีอีก เพราะฉะนั้นถ้าลูกโตขึ้นลูกต้องเคารพและรักธรรมชาติให้เยอะๆ นะลูก

ค่ะแม่… แต่หนูจะรักแม่เยอะๆ มากกว่าธรรมชาติอีกสิบเท่าเลยค่ะแม่…

ซึ่งนั่นคือประโยคส่งท้ายก่อนที่ค่ำคืนจะมาเยือน พร้อมกับการสวมกอดของแม่ลูกที่อมยิ้มไปด้วยกัน จนชวนให้ตัวเองนึกถึงความอบอุ่นเมื่อครั้งที่เคยสวมกอดแม่เช่นนี้ในเวลาก่อนนอน และพลางให้นึกทบทวนถึงเรื่องราวมากมายระหว่างคนเรากับธรรมชาติ หรือระหว่างแม่กับลูก ซึ่ง (เพิ่ง) ค้นพบว่า ทั้งหมดมีความเชื่อมโยงและลึกซึ้งถึงกัน อยู่ที่เราจะแสดงออกและตอบแทนกับความยิ่งใหญ่ของ “ธรรมชาติและความเป็นแม่” อย่างไร? ระหว่างที่มีชีวิตอยู่… หรือเราจะรอให้มันสายเกินไปในวันที่ไม่อาจหวนคืน!

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: